Mens, durf te dromen

(Tekst uitgesproken door fotograaf C. Cornell Evers bij de opening van de fototentoonstelling I DREAM op 23 mei 2008 in Antwerpen

“Dames en heren, beste vrienden,

Dromen zijn bedrog, zo werd mij vroeger vaak verteld. En nog altijd, ook vandaag, is de kwalificatie dromer er meestal een waarmee iemand, een persoon wordt aangeduid die volgens de beschouwer buiten de werkelijkheid staat, buiten de maatschappij, eigenlijk buiten de wereld.

Zes jaar geleden kwam ik in de hoofdstad van Mozambique, Maputo, bij toeval in contact met dokter Kristien Wouters, en met Pol Goffin, vrijwilligers van de katholieke lekenorganisatie Sant’Egidio. Ik was in Mozambique om er voor een Nederlands tijdschrift een reportage te maken over de stand van zaken rond malaria, tuberculose en aids, en had voor dat doel contact met de bekende, grote organisaties. Van Sant’Egidio had ik nog nooit gehoord, laat staan van de strijd van deze gemeenschap tegen Aids. Kristien Wouters vertelde mij over het project dat zij aan het opzetten waren en dat zich vooral concentreerde op de hulp aan vrouwen, seropositieve vrouwen, zwangere vrouwen, vrouwen die in Afrika kunnen worden beschouwd als de spil waar alles om draait: wie een moeder redt, redt een familie. Wij maakten een afspraak voor de volgende dag. Ik bezocht een DREAM centrum en voor het eerst in al die dagen dat ik in Mozambique was en waarin ik diverse projecten had bezocht (en niets ten nadele van al die andere projecten van al die andere organisaties – zij doen eveneens goed werk) had ik het gevoel dat ik op een plek was waar de mens, de vragende mens, echt centraal stond. Ik zag vrijwilligers voor wie hun activiteiten niets te maken hadden met een uitgekiende carrièreplanning en die zich voor het volle honderd procent inzetten, ieder met zijn of haar eigen talenten en mogelijkheden. Ik zag het meisje Catarina (u ziet haar straks op de diapresentatie), huilend, die door enkele volwassenen moest worden vastgehouden bij het afnemen van haar bloed voor onderzoek. En ik haatte op dat moment mijn camera, wilde hem weggooien. Ik zag een vrouw binnenkomen voor onderzoek en twee jaar later zag ik haar weer en gaf ze als activiste voorlichting aan nieuwkomers. Weer twee jaar later was ik in Arusha in Tanzania. Ik zag het resultaat van training, van organisatie, waardoor lokale artsen, laboranten, hulpverleners en vrijwilligers het DREAM project nu zelf kunnen voortzetten.

In het centrum in Usa River fotografeerde ik enkele dagen lang de bezoekers, veel vrouwen en kinderen, maar ook mannen, en ik zag in hun gezichten, in hun ogen verdriet, angst en pijn. Maar meer dan dat zag ik hoop, vreugde en vertrouwen, vertrouwen in de toekomst van het kind dat weer naar school kan, vertrouwen in het leven waarover dankzij DREAM weer gedroomd kan worden. Zij zijn het die u hier ziet en die u aankijken, en die u zo hun verhalen vertellen, hun dromen.

Dromen zijn geen bedrog. De vrijwilligers van Sant’Egidio hebben een droom en zij maken die waar. Waardoor ook de bezoekers van de DREAM centra in Afrika weer kunnen dromen. En het is waar: dromen waar maken, dat gaat niet vanzelf. Daar is moed voor nodig, lef, en geloof. Er is een oud Nederlands liedje, en misschien is het ook wel Belgisch, dat zegt: Mens, durf te leven. Ik zou daaraan willen toevoegen: Mens, durf te dromen.”